هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثرات نوع منبع پروتئین غیر قابل تجزیه در شکمبه (RUP) در جیرۀ غذایی بر عملکرد رشد، مصرف خوراک، پارامترهای شکمبه‌ای، فعالیت آنزیم‌های هیدرولیتیک میکروبی شکمبه و برخی متابولیت‌های شیمیایی خون بره‌های پرواری تغذیه شده با جیره‌های با نسبت پروتئین قابل تجزیه در شکمبه (RDP) به RUP مشابه (به ترتیب به نسبت 60 به 40) بود. تعداد 28 رأس برۀ پرواری نر نژاد لری-بختیاری با میانگین سنی حدود 4 تا 5 ماهه و میانگین وزن زندۀ 5/2±33 کیلوگرم انتخاب شد و به ‎صورت انفرادی به مدت 60 روز در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار آزمایشی و 7 بره در هر تیمار تغذیه شدند. تیمارهای آزمایشی شامل 1) جیرۀ حاوی کنجالۀ سویا، 2) جیرۀ حاوی کنجالۀ سویا+گلوتن ذرت، 3) جیرۀ حاوی کنجالۀ سویا+پودر ماهی و 4) جیرۀ حاوی کنجالۀ سویا+گلوتن ذرت+پودر ماهی بود. نتایج نشان داد که بیشترین میزان وزن نهایی و افزایش وزن روزانه و مطلوبترین ضریب تبدیل غذایی در بره‌های تغذیه شده با جیرۀ کنجالۀ سویا+پودر ماهی مشاهده شد که اختلاف معنی‌داری با بره‌های تغذیه شده با جیرۀ حاوی کنجالۀ سویا و جیرۀ حاوی کنجالۀ سویا+گلوتن ذرت داشت (05/0>P). مصرف مادۀ خشک تحت تأثیر جیره‌‌های آزمایشی قرار نگرفت (05/0>P). بیشترین و کمترین غلظت نیتروژن آمونیاکی شکمبه به ترتیب در تیمار کنجالۀ سویا+پودر ماهی و کنجالۀ سویا+گلوتن ذرت به دست آمد (05/0>P). غلظت اسیدهای چرب فرار و pH شکمبه تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (05/0>P). فعالیت آنزیم‌های میکروبی شکمبه، کل فعالیت آنزیم آلفا آمیلاز در تیمار کنجالۀ سویا+پودر ماهی بیشترین و در تیمار کنجالۀ سویا کمترین میزان بود (05/0>P). هرچند، میزان فعالیت آلفا آمیلاز در بخش خارج و داخل سلولی تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (05/0P>). فعالیت خارج سلولی و کل فعالیت پروتئازی شکمبه در تیمار کنجالۀ سویا+پودر ماهی بیشترین و در تیمار کنجالۀ سویا+گلوتن ذرت کمترین میزان بود (05/0>P). غلظت پروتئین تام خون در تیمار کنجالۀ سویا+پودر ماهی بیشترین و در تیمار کنجالۀ سویا کمترین میزان بود (05/0>P). در کل، نتایج نشان داد که مکمل کردن جیرۀ بره‌های پرواری با کنجالۀ سویا+پودر ماهی سبب افزایش عملکرد رشد و فعالیت پروتئازی شکمبه شد و تأثیر چندانی بر پارامترهای شکمبه‌ای نداشت.