آزمایش حاضر به منظور ارتباط بین ویژگی های تجزیه پذیری شکمبه‌ای منابع فیبرعلوفه‌ای با ساختارهای ملکولی FTIR آنها درتغذیه گوسفند طراحی گردید. منابع فیبر علوفه ای شامل کاه، سیلاژذرت ویونجه بودند. آزمایشات ترکیب شیمیایی وکیسه گذاری برروی نمونه ها انجام شد. تجزیه پذیری شکمبه ای ماده خشک، ماده آلی و الیــاف نا محلول در شوینـــده خنثــی (NDF) در سه بخش ( بخش سریع تجزیهa، بخش کند تجزیهb و نرخ تجزیه در ساعتc) اندازه گیری شد. همچنین ساختارهای مولکولی با طیف سنجی FTIR بررسی شد. نتایج نشان داد پروتئین خام یونجه خشک شده بیشتر از سایر علوفه‌ها بود و سیلاژ ذرت دارای بالاترین خاکستر و چربی خام بود(05/0P<). کاه گندم بالاترین مقدار الیــاف نامحلول درشوینده خنثی، اسیـــدی و لیگنین نامحلول در شوینده اسیدی را داشت (05/0P<). ویژگی های تجزیه پذیری شکمبه ای مواد مغذی مشابه بود به جز بخش سریع تجزیه NDF که در کاه گندم از سایر علوفه ها بیشتر بود (05/0P<). مقدار NDF قابل تجزیه در 288 ساعت از انکوباسیون شکمبه‌ای در کاه گندم بیشتر از سایر علوفه ها بود(05/0P<). ارتفاع پیک مربوط به FTIR در ناحیه های مختلف بین یونجه خشک شده، سیلاژ ذرت و کاه گندم اندازه گیری شده و مشاهده شد نسبت ارتفاع پیک کربوهیدرات‌های ساختاری به کل کربوهیدرات‌ها در یونجه بیشتر از سیلاژ ذرت و کاه بود (05/0P<). با استفاده از آنالیز مولفه های اصلی، ناحیه کربوهیدرات های کل و کربوهیدرات های ساختاری، در بین علوفه ها متمایز شد. همبستگی منفی و نسبتا بالایی بین پتانسیل تجزیه پذیری ماده خشک به کربوهیدرات‌های ساختاری و همچنین کربوهیدرات‌های کل وجود داشت. نتیجه کلی اینکه، هرچقدرکربوهیدرات‌های ساختاری و کربوهیدرات‌های کل تعیین شده با FTIR در نمونه علوفه بالاتر باشد پتانسیل تجزیه‌پذیری شکمبه‌ای پایین می‌آید.